چگونگی تأثیر کرامت‏باوری در رفتار کریمانه
51 بازدید
تاریخ ارائه : 7/20/2014 1:07:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

کریم بودن و کرامت، معانیِ هستی شناختی، اخلاقی و حقوقی دارد. مفهوم کرامت در بافت فلسفی بر خصلت شرافت انسان بر دیگر موجودات دلالت می کند و در بافت اخلاقی بر بایستگیِ رفتارهایی ارادی مانند بَذل و صَفح یا نبایستگی رفتارهای بَد که در ساحت های بیرونی وجود آدمی (گفتار و رفتار) رخ می نمایند و در بافت حقوقی، بر بایستگیِ دست یابی او به حقوقش یا پاس داشت آنها. باور هستی شناختی انسان به کرامت مندی اش بر پایه دیدگاهی فلسفی یا الاهیاتی استوار است و به رفتار و گفتار کریمانه می انجامد. بنابراین، توصیف برخی از پیشوایان دینی (الگوهای اخلاقی) به «کریم» بودن بر برخورداری آنان از صفت / خصلت کرامت به معنای سخاوت و شَفقت، دلالت می کند که تنها دو معنا از معانی کرامَتند. این جُستار پس از بررسی خاستگاه های معناشناختی کرامت در لغت و اصلاح، با استناد به آموزه الاهیاتی اسلام درباره کرامت نفس انسانی، با فرض صحت استنتاج باید از هست به تقریر جان سرل، به توجیه رفتار کریمانه امام دوم شیعیان (حسن بن علی علیهما السلام) می پردازد.

rezvanelm.aqr.ir